Ducius Daniel, syn (1650–1710), pastor i wierszopis śląski, ur. w Lubiesi w Olawskiem jako syn Daniela tamt. pastora i jego żony Małgorzaty z Munsterów. Kształcił się w gimnasium illustre w Brzegu i na uniwersytecie w Witenberdze. W r. 1683 został pastorem w rodzinnej miejscowości i tam umarł. Położono mu w kościele lubieskim nagrobek.

Pozostał po nim zbiorek modlitw wierszowanych, które śpiewano w zborze dla utrwalenia treści kazań i nauk; wydał je drukiem z własnymi i cudzymi przydatkami dopiero w r. 1787 pastor mąkoszycki Daniel Andrzej Pietrzyk, piszący się Petersick. Spuścizną jego niewątpliwą są wiersze na ewangelie, odróżniające się od innych gładszym rymowaniem i lepszym językiem polskim. Modlitwy te zamierzał około r. 1880 wydać ponownie K. F. Wilhelm Altman u E. Heinzego w Sycowie, ale do wydania nie doszło.

Ehrhardt S. J., Presbyterologie des Evangelischen Schlesiens, Lignica 1782, II 184; Modlitwy podług Ewangeliów i Lekcyów niedzielnych i świąt uroczystych: Przydane też są na przygodnie nabożeństwo niektóre ku nabożnemu używaniu kościelnemu i domowemu w Rymach ułożone z przydatkiem niektórych pieśni. W Brzegu 1787, przedmowa niepagin.; Ogrodziński Winc., Zarys dziejów piśmiennictwa polskiego na Śląsku, Katow. 1945.

Wincenty Ogrodziński